Standard rasy

Standard, czyli opis wyglądu idealnego kota jest obowiązującą „normą”, według której zwierzęta oceniane są przez sędziów na wystawach. W maju 2000 roku Zgromadzenie Generalne FIFe uściśliło niektóre sformułowania i aktualny standard obowiązuje od 1 stycznia 2000 roku. Standard stanowi swojego rodzaju wytyczne, na których opierają się hodowcy i sędziowie. Należy pamiętać, że de facto oceniana jest uroda kota, której nie da się ująć w żadne ramy.

Co Standard FIFe Ilość punktów Uwagi
GŁOWA Z PRZODU: Trójkąt równoboczny.

Z BOKU: Czoło zaokrąglone, o

odpowiedniej wysokości. Profil

długi, prosty ‐ bez załamania

(stopu)

BRODA: mocna

20 pkt Patrząc z przodu: odległość od brody do zewnęrznej nasady ucha powinna być taka
sama, jak odległość między zewnętrznymi krawędziami uszu. Pożądane jest, by od brody do końca uszu nie było
żadnych załamań

(można przyłożyć linijkę), zwłaszcza w

miejscu, gdzie szczęka przechodzi w policzek (bez tzw. pinch’ów). Patrząc z boku: sławny „norweski” profil ‐
prosty od czoła do czubka nosa i pod odpowiednim kątem do potylicy.

Nie może być płaski, taki jak u węża czy krokodyla.

USZY KSZTAŁT: duże, odpowiednio

szerokie u nasady, ostro

zakończone, z pędzelkami jak u

naszego rysia i pokryte długim

włosem od środka.

POŁOŻENIE: osadzone tak, że zewnętrzna linia stanowi przedłużenie linii głowy od brody do ucha.

10 pkt. Preferowane są uszy duże. Należy pamiętać, że uszy kociąt są osadzone wysoko na
głowie i blisko siebie. W miarę, jak kot rośnie, rośnie też czaszka i uszy rozsuwają się na boki
OCZY KSZTAŁT: duże i owalne, osadzone

lekko skośnie.

WYRAZ OCZU, EKSPRESJA: czujne

KOLOR: dozwolone są wszystkie kolory niezależnie od koloru futra

5 pkt. Mimo niskiej punktacji, oczy ‐ ich położenie, kolor, wyraz ma wpływ na ceniony
przez wszystkich specyficzny „norweski” wygląd.

Oczy nie mogą być zbyt skośne i wąskie, nie mogą też być okrągłe, jak spodki. Muszą mieć w sobie to „coś”.

CIAŁO TUŁÓW: długi, o silnej budowie i

grubym kośćcu.

ŁAPY: silne, długie, tylne łapy dłuższe niż przednie. Stopy duże, okrągłe,

proporcjonalne w stosunku do

łap.

25 pkt. Szczupłe, delikatne łapy sprawiają, że kot

wygląda zbyt elegancko, co w przypadku

kotów norweskich leśnych nie jest pożądane.

Te koty muszą stać mocno na ziemi.

FUTRO STRUKTURA: sierść

półdługowłosa. Wełnisty

podszerstek pokryty jest gładką,

wodoodporną (niezwilżalną)

okrywą, która składa się z długich

sztywnych i błyszczących włosów,

pokrywających tył i boki

zwierzęcia. Kot w pełnym futrze

posiada pełną kryzę i

portki.

KOLOR: dopuszczalne są

wszystkie kolory (oprócz

wymienionych poniżej) i białe

znaczenia, niezależnie od

wielkości i rozmieszczenia. Nie

dopuszcza się: znaczenia

himalajskiego (syjamskiego),

koloru liliowego, czekoladowego,

cynamonowego i płowego.

20 pkt +5 pkt za kolor Trudno opisać, trzeba zobaczyć. Futro

wyróżnia koty norweskie od kotów innych ras.

To jest prawda w przypadku dorosłych, w

pełni rozwiniętych osobników, zwłaszcza

zimą. Jakość futra zależy od koloru i

obecności pręgowania. Kocięta nie mają w

pełni ukształtowanego włosa okrywowego.

Ich futro tak różni się od futra kotów

dorosłych, że uwaga ta też znalazła się w

oficjalnym standardzie.

WADY OGÓLNIE :zbyt drobna budowa. GŁOWA: okrągła lub kanciasta, profil z załamaniem.

USZY: małe, osadzone zbyt szeroko lub za wysoko. ŁAPY: krótkie i delikatne. OGON: krótki. FUTRO: suche, zbyt
jedwabiste, skołtunione.

UWAGI Futro ocenia się tylko pod względem struktury i jakości.
Pod uwagę trzeba brać wolny rozwój kociąt. Dorosłe kocury mają szersze głowy niż kotki. Długość i gęstość
futra zmienia się zależnie od pory roku.
Włosy okrywowe pojawiają się u kociąt po sześciu miesiącach życia.
Stopka

login

Kontakt:

Anna i Bartosz
 Zalescy

tel: (+48 22) 869 02 05
kom: +48 602 785 111
Wszelkie prawa zastrzeżone. Projekt: ArtAddict, wykonanie: Blue Train