Standard rasy
Standard, czyli opis wyglądu idealnego kota jest obowiązującą „normą”, według której zwierzęta oceniane są przez sędziów na wystawach. W maju 2000 roku Zgromadzenie Generalne FIFe uściśliło niektóre sformułowania i aktualny standard obowiązuje od 1 stycznia 2000 roku. Standard stanowi swojego rodzaju wytyczne, na których opierają się hodowcy i sędziowie. Należy pamiętać, że de facto oceniana jest uroda kota, której nie da się ująć w żadne ramy.
| Co | Standard FIFe | Ilość punktów | Uwagi |
| GŁOWA | Z PRZODU: Trójkąt równoboczny.
Z BOKU: Czoło zaokrąglone, o odpowiedniej wysokości. Profil długi, prosty ‐ bez załamania (stopu) BRODA: mocna |
20 pkt | Patrząc z przodu: odległość od brody do zewnęrznej nasady ucha powinna być taka sama, jak odległość między zewnętrznymi krawędziami uszu. Pożądane jest, by od brody do końca uszu nie było żadnych załamań (można przyłożyć linijkę), zwłaszcza w miejscu, gdzie szczęka przechodzi w policzek (bez tzw. pinch’ów). Patrząc z boku: sławny „norweski” profil ‐ Nie może być płaski, taki jak u węża czy krokodyla. |
| USZY | KSZTAŁT: duże, odpowiednio
szerokie u nasady, ostro zakończone, z pędzelkami jak u naszego rysia i pokryte długim włosem od środka. POŁOŻENIE: osadzone tak, że zewnętrzna linia stanowi przedłużenie linii głowy od brody do ucha. |
10 pkt. | Preferowane są uszy duże. Należy pamiętać, że uszy kociąt są osadzone wysoko na głowie i blisko siebie. W miarę, jak kot rośnie, rośnie też czaszka i uszy rozsuwają się na boki |
| OCZY | KSZTAŁT: duże i owalne, osadzone
lekko skośnie. WYRAZ OCZU, EKSPRESJA: czujne KOLOR: dozwolone są wszystkie kolory niezależnie od koloru futra |
5 pkt. | Mimo niskiej punktacji, oczy ‐ ich położenie, kolor, wyraz ma wpływ na ceniony przez wszystkich specyficzny „norweski” wygląd. Oczy nie mogą być zbyt skośne i wąskie, nie mogą też być okrągłe, jak spodki. Muszą mieć w sobie to „coś”. |
| CIAŁO | TUŁÓW: długi, o silnej budowie i
grubym kośćcu. ŁAPY: silne, długie, tylne łapy dłuższe niż przednie. Stopy duże, okrągłe, proporcjonalne w stosunku do łap. |
25 pkt. | Szczupłe, delikatne łapy sprawiają, że kot
wygląda zbyt elegancko, co w przypadku kotów norweskich leśnych nie jest pożądane. Te koty muszą stać mocno na ziemi. |
| FUTRO | STRUKTURA: sierść
półdługowłosa. Wełnisty podszerstek pokryty jest gładką, wodoodporną (niezwilżalną) okrywą, która składa się z długich sztywnych i błyszczących włosów, pokrywających tył i boki zwierzęcia. Kot w pełnym futrze posiada pełną kryzę i portki. KOLOR: dopuszczalne są wszystkie kolory (oprócz wymienionych poniżej) i białe znaczenia, niezależnie od wielkości i rozmieszczenia. Nie dopuszcza się: znaczenia himalajskiego (syjamskiego), koloru liliowego, czekoladowego, cynamonowego i płowego. |
20 pkt +5 pkt za kolor | Trudno opisać, trzeba zobaczyć. Futro
wyróżnia koty norweskie od kotów innych ras. To jest prawda w przypadku dorosłych, w pełni rozwiniętych osobników, zwłaszcza zimą. Jakość futra zależy od koloru i obecności pręgowania. Kocięta nie mają w pełni ukształtowanego włosa okrywowego. Ich futro tak różni się od futra kotów dorosłych, że uwaga ta też znalazła się w oficjalnym standardzie. |
| WADY | OGÓLNIE :zbyt drobna budowa. GŁOWA: okrągła lub kanciasta, profil z załamaniem.
USZY: małe, osadzone zbyt szeroko lub za wysoko. ŁAPY: krótkie i delikatne. OGON: krótki. FUTRO: suche, zbyt |
||
| UWAGI | Futro ocenia się tylko pod względem struktury i jakości. Pod uwagę trzeba brać wolny rozwój kociąt. Dorosłe kocury mają szersze głowy niż kotki. Długość i gęstość futra zmienia się zależnie od pory roku. Włosy okrywowe pojawiają się u kociąt po sześciu miesiącach życia. |
